Menopauza jak sobie z nią radzić

Menopauza jak sobie z nią radzić

Menopauza występuje najczęściej pomiędzy 45 a 58 rokiem życia. Średnio u Polek menopauza przypada na 51 rok życia. Szacuje się, że w Polsce, co rok w klimakterium wchodzi 150-200 tysięcy kobiet, a ok. 8 mln ma ją za sobą.

Zmiany hormonalne w okresie menopauzy

Faza klimakterium w życiu kobiety cechuje się charakterystycznymi zmianami hormonalnymi, w których na pierwszym planie występuje redukcja estradiolu i podwyższenie poziomu gonadotropin – hormonu lutnizującego (LH) i hormonu folikulotropowego (FSH).

Niski poziom estrogenów, a głównie brak wydzielanego przez jajniki estradiolu jest sprawcą wielu dolegliwości. Dochodzi do niepożądanych zmian w obrębie następujących tkanek:

  • błony śluzowej macicy - skutek: brak estradiolu jest przyczyną zaniku miesiączki - nie dochodzi do cyklicznej odnowy błony śluzowej macicy
  • błony śluzowej pochwy i skóry sromu - skutek: suchość
  • tkanek miednicy mniejszej - które stanowią rusztowanie dla macicy i narządów wewnętrznych - skutek: problemy z wypadaniem macicy
  • tkanek układu moczowego - skutek: częstomocz, nietrzymanie moczu
  • kości - skutek: osteoporoza
  • mechanizmów przemian lipidowych - dotyczy to głównie cholesteroli i ich wpływu na nasilenie procesów miażdżycowych

Braki estrogenów i progesteronu są odpowiedzialne za wszystkie niepożądane objawy zarówno naturalnej menopauzy jak i menopauzy przedwczesnej. W tym okresie kobieta może zaobserwować u siebie zazwyczaj kilka z niżej wymienionych objawów, przy czym przekwitanie jest procesem bardzo indywidualnym. U większości kobiet zaczynają się między 45 a 47 rokiem życia, a nasilają w okresie postmenopauzy, czyli w ciągu roku, dwóch po ostatniej miesiączce. Poszczególne kobiety odczuwają różne objawy charakterystyczne dla tego okresu, jak również nasilenie tych objawów może być różne. Zwiększa się również zagrożenie nadwagą, osteoporozą i chorobami układu krążenia.

Nadwaga

Niedobór ruchu, zmniejszenie metabolizmu prowadzą nieuchronnie do nadwagi. Dlatego po 50 roku życia trzeba zwrócić szczególną uwagę na to co jemy i jak spędzamy czas wolny.

Osteoporoza

Niedobór estrogenów po menopauzie sprzyja powstawaniu nieprawidłowych zmian w budowie kości, zmniejsza się ich gęstość, stają się bardziej podatne na złamania. Osteoporoza może zacząć rozwijać się już w pierwszych latach po menopauzie i z roku na rok coraz gwałtowniej postępuje, jeśli nie stosuje się żadnego leczenia. Postępująca osteoporoza prowadzi do zmian zwyrodnieniowych kości i stawów, bólów stawowych, częstych złamań, także samoistnych.

Choroby układu krążenia

Największym zagrożeniem dla zdrowia i życia kobiet po menopauzie są choroby układu krążenia. 45% zgonów kobiet po menopauzie jest wynikiem chorób układu naczyniowego. Estrogeny produkowane przez jajniki spełniają funkcje ochronne w stosunku do naczyń krwionośnych. Po menopauzie, gdy brakuje estrogenów, kobiety równie często jak mężczyźni zapadają na chorobę niedokrwienną serca. Ze spadkiem poziomu estrogenów u kobiet po menopauzie wiąże się niekorzystny wpływ na receptory estrogenowe w wątrobie. W wyniku wpływu na te ostatnie niedobór estrogenów powoduje podwyższenie poziomu cholesterolu LDL (tzw. „zły cholesterol”) w surowicy, zwiększając ryzyko wystąpienia choroby niedokrwiennej serca.

Wapń i witamina D

Dieta kobiety w okresie klimakterium oraz po 60 roku życia powinna być bogata w wapń – głównym źródłem wapnia jest nabiał czy np. sardynki ( w puszkach drobne ości podczas gotowania praktycznie są niewyczuwalne, a zwiększają zawartość wapnia). Wapń dużo lepiej wchłania się w obecności witaminy D.
W Polsce odnotowuje się wysoki odsetek niedoborów witaminy D we wszystkich grupach wiekowych. Od dawna wskazywano, że może to prowadzić do rozwoju krzywicy i osteoporozy, jednak jak pokazują liczne badania niedobór witaminy D zwiększa ryzyko wielu innych chorób m.in.: cukrzycy typy I, nowotworów (piersi, prostaty, jelita grubego), chorób autoimmunologicznych (stwardnienie rozsiane, reumatoidalne zapalenie stawów) oraz sercowo-naczyniowych. Wpływa również na ogólne obniżenie odporności organizmu.
Regularna ekspozycja na słońce jest ważnym endogennym źródłem witaminy D. Jednak trzeba pamiętać, że stosowanie kremów z filtrami przeciwsłonecznymi zmniejsza wydajność syntezy skórnej nawet o 90%. Unikanie promieniowania słonecznego, praca w zamkniętych pomieszczeniach, używanie kosmetyków z filtrem UV, dieta uboga w ryby i mleko potęgują ten problem. Należy też rozważyć korzyści płynące z ekspozycji na słońce i związane z tym zagrożenia, przede wszystkim rak skóry. Dodatkowo w Polsce, ze względu na położenie naszego kraju w strefie umiarkowanej, wystarczająca synteza skórna witaminy D może mieć miejsce wyłącznie od czerwca do września, przy odpowiednim codziennym nasłonecznieniu.
Z kolei w miarę procesu starzenia ludzka skóra wytwarza coraz mniej witaminy D.

Czynniki ryzyka niedoboru witaminy D:

  • Wiek powyżej 65 roku życia
  • Dieta uboga w tłuste ryby i mleko
  • Niedostateczna ekspozycja na światło słoneczne (m.in. warunki klimatyczne, praca w zamkniętych pomieszczeniach, używanie kosmetyków z filtrem UV, zagrożenia związane z bezpośrednim nasłonecznieniem)
  • Stosowanie leków zmieniających metabolizm witaminy D (np. leki przeciwdrgawkowe, glikokortykosteroidy)
  • Otyłość (wskaźnik masy ciała powyżej 30 kg/m2)
  • Siedzący tryb życia

Bogatymi, naturalnymi źródłami witaminy D są m.in. tran i tłuste ryby morskie.

Objawy niedoboru witaminy D:

  • Dyskomfort lub ból (często pulsujący) w obrębie kości krzyża, mostka, miednicy, kończyn dolnych
  • Zwiększone ryzyko upadków i upośledzenie sprawności fizycznej
  • Bóle mięśniowe
  • Osłabienie mięśni proksymalnych
  • Symetryczny ból krzyża u kobiet
  • Zalecana dawka profilaktyczna witaminy D dla osoby powyżej 65 roku życia 20-25 uq (800-1000 IU) przez cały rok. Möller’s Tran zawiera 10 mcg (400jm) witaminy D w dziennej dawce (jedna łyżeczka).

Wpływ omega-3 na choroby związane ze starzeniem się organizmu.

Kwasy omega-3 wpływają pozytywnie na układ krwionośny: obniżają poziom trójglicerydów i ciśnienia. U dorosłych, którzy regularnie dostarczają odpowiednie ilości kwasów omega-3 zmniejsza się ryzyko wystąpienia miażdżycy, zawałów, zakrzepicy, udarów mózgu, nadciśnienia, arytmii i zgonów z przyczyn sercowych.

Suplementacja kwasami omega-3 pozytywnie wpływa na wzrok, wspomaga funkcje intelektualne, sprzyja prawidłowemu funkcjonowaniu układu nerwowego: wpływa na prawidłową pracę mózgu, pamięć i koncentrację. Suplementacja kwasami omega-3 wpływa na zmniejszenie ryzyka wystąpienia Choroby Alzheimera, RZS, nadciśnienia tętniczego, choroby niedokrwiennej serca, udaru mózgu, zawału mięśnia sercowego, zakrzepicy. Wpływa na poprawę funkcjonowania komórek nerwowych, w konsekwencji poprawę pamięci, koncentracji, ostrości wzroku i funkcji intelektualnych.

Kwasy omega-3 wzmacniają odporność, zmniejszają ryzyko wystąpienia chorób z autoagresji (toczeń, RZS, łuszczyca, Choroby Leśniowskiego Crohna, nefropatia, astma) oraz niektórych nowotworów (piersi, prostaty, jelita grubego).

Odpowiednia podaż kwasów omega-3 zmniejszają ryzyko zachorowań na cukrzycę oraz chorobę Alzheimera. Kwasy omega-3 stosowane są również w leczeniu depresji.

Kwasy omega-3 – niezbędne w diecie nie tylko po 50 –tce.

Kwasy tłuszczowe z rodziny omega-3 w prewencji pierwotnej i wtórnej:
1. Zapobiegają śmierci z przyczyn wieńcowych
2. Zmniejszenie ryzyka incydentu wieńcowego.
3. Ochronny wpływ omega-3 na występowanie niedokrwiennego udaru mózgu.
4. Obniżenie syntezy trójglicerydów w wątrobie i wpływ na lipemię pokarmową.
5. Działanie przeciwzapalne.
6. Umiarkowany wpływ na nadciśnienie tętnicze.
7. Działanie przeciwdepresyjne.

Fitoestrogeny – może należy wzbogacić dietę w soję?

Fitoestrogeny to estrogeny pochodzenia roślinnego, które łączą się receptorami estrogenowymi i mogą tym samym pełnić funkcje podobne do naturalnie wydzielanych przez organizm kobiety estrogenów. Wykazują jednak wielokrotnie słabsze działanie. Ponieważ ilość estrogenów powstających w organizmie kobiety zaczyna się zmniejszać ok. 35 roku życia, lekarze sugerują, by nie czekać z rozpoczęciem fitoestrogenowej kuracji. Przeprowadza się ją tylko po konsultacji z ginekologiem, bo roślinne tabletki też można przedawkować (pojawiają się nudności, bóle głowy, plamienia z dróg rodnych). Efekty kuracji fitoestrogenowej widoczne są zwykle po 2-3 miesiącach. Choć fitoestrogeny działają słabiej niż hormony stosowane w ramach terapii hormonalnej, nie wszystkie kobiety mogą je zażywać. Związki roślinne o działaniu podobnym do estrogenów zawarte np. w soi nie są zalecane po przebytym raku piersi czy trzonu macicy (ani nosicielkom genów BRCA). Niektóre badania wskazują też na bardzo słabe działanie fitoestrogenów z soi.

Cimicifuga – bezpieczne rozwiązanie dla kobiet

Objawy fizyczne, takie jak uderzenia gorąca stanowią olbrzymi dyskomfort. Utrudniają normalne funkcjonowanie – nigdy nie wiadomo, kiedy wystąpią, nieestetycznie wygląda przepocone ubranie z widocznymi wilgotnymi śladami, a dodatkowo może towarzyszyć temu nieprzyjemny zapach. W kontekście społecznym objawy te są kłopotliwe, ponieważ demaskują przed innymi menopauzę. Stanowią ewidentny dowód na wejście w okres menopauzy, który jest, według samej kobiety, na pewno zauważony przez otoczenie i komentowany.

Z najnowszych badań wynika, że aby zmniejszyć nieprzyjemne objawy menopauzy jak np. uderzenia gorąca kobiety zagrożone rakiem piersi lub trzonu macicy powinny raczej sięgać po środki z Cimicifuga racemosa, a nie z soi. Są dla nich bezpieczniejsze, gdyż Cimicifuga racemosa nie wpływa na aktywność receptorów estrogenowych występujących w gruczołach piersiowych i śluzówce macicy. Najczęściej w Niemczech stosowany lek zawierający Cimicifugę to Remifemin, stosuje ponad milion kobiet – jest na tamtym rynku już ponad 20 lat i cieszy się ogromny zaufaniem wśród ginekologów oraz pacjentek.

Remifemin® stworzony został z myślą o kobietach, które nie mogą lub nie chcą stosować terapii hormonalnej, gdyż NIE ZAWIERA hormonów, a mimo to zmniejsza dolegliwości okresu menopauzy takie jak:

  • uderzenia gorąca
  • nadmierne pocenie się
  • zaburzenia snu
  • uczucie napięcia nerwowego i niepokoju

To co wyróżnia Remifemin® spośród innych preparatów łagodzących dolegliwości menopauzy to skład leku oraz największa ilość badań potwierdzających jego skuteczność i bezpieczeństwo.

W odróżnieniu do innych naturalnych terapii lek Remifemin nie zawiera hormonów, gdyż został stworzony specjalnie z myślą o kobietach, które nie chcą lub nie mogą stosować terapii hormonalnej w czasie menopauzy. Jego unikalny skład oparty jest na wyciągu z północnoamerykańskiej rośliny Cimicifuga racemos. Roślina ta nie zawiera fitoestrogenów i jest bezpieczna dla osób zagrożonych rakiem piersi czy macicy.

Więcej informacji o menopauzie oraz leku Remifemin można znaleźć na stronie www.remifemin.pl, gdzie można również zamówić bezpłatny poradnik o menopauzie i zadać pytanie lekarzowi.